Glitter (2001)

[DVD/INNE]

Zazwyczaj, kiedy jakiś film jest stygmatyzowany jako ten „najgorszy”, to rodzi się we mnie dziwna potrzeba nie rzucania dodatkowego kamienia na ofiarę, zwłaszcza, że podobnie jak z zachwytami, przesadna krytyka zazwyczaj dyktowana jest modą, a nie rzeczywistą jakością obrazu. „Glitter” to jednak jedna z tych pozycji, że ilekolwiek złego się o niej nie napisze, to i tak będzie za mało, aby oddać to, jak bardzo denny jest ten film.

Rozumiem, że w latach 90. Mariah była największą gwiazdą amerykańskiej sceny muzycznej. Sprzedawała najwięcej płyt, single non stop lądowały na pierwszym miejscu Billboardu, ale nawet tym nie można tłumaczyć faktu, że jakikolwiek producent wyłożył kasę na ten scenariusz. Trudno tak naprawdę nawet mówić tu o scenariuszu, kiedy fabuła tego filmu to zlepek kilku scen, między którymi często brak powiązania, wyjaśnień sytuacji (w jednej scenie Billie jest początkująca artystka, w następnej kręci teledysk, a już w kolejnej jest „odkryciem roku” wtf?). Dialogi w stylu „zazwyczaj tego nie robię” (po seksie na pierwszej randce) czy motyw z matką (z arcytandetną sceną na końcu) wywoływały u mnie fizyczny ból. Tandetny to zresztą przymiotnik najlepiej określający całe „widowisko”. Nie mam pojęcia jak ślepi ludzie zatwierdzali to wszystko, całe szczęście krytycy i widzowie wystawili filmowi zasłużone noty; film okazał się wielką klapą i mocno podkopał karierę Maryśki, która już nigdy nie odbudowała swojej pozycji sprzed premiery tego dzieła. Całkiem więc możliwe, że ktoś z konkurencji zapłacił twórcom za to, aby stworzyli najgorszy film, na jaki ich stać, a okazało się, że w tej dziedzinie są oni wyjątkowo utalentowani. Stworzyli więc żałosny american dream, za który powinni byli zostać wysłani do gułagu.

Moja ocena: 1/10 (w tym roku widziałem ponad 160 filmów i tylko jeden z nich był gorszy)

Iron man (2008)

[DVD/INNE] 

Hmm, życie Tony’ego Starka jest w pewnym stopniu imponujące. Po pewnych kosmetycznych modyfikacjach sam chętnie bym, chociaż na pewien czas, wskoczył w jego skórę. Na dłuższą metę jego styl okazałby się zapewne męczący. I tak jest z tym filmem.

Jak na kino akcji, „Iron man” okazuje się filmem cierpiącym na jej niedobór. Tak naprawdę mamy tu dwie porządne (podkreślam „porządne”) sekwencje akcji i tyle. Na 126 minut projekcji to zdecydowanie za mało. Humoru też jak na lekarstwo. Fabuła, nawet jak na ekranizację komiksu, miejscami poraża głupotą.  Plusem za to z całą pewnością jest umiar w wykorzystywaniu efektów specjalnych, nie jesteśmy zasypywani kolejnymi bezmózgimi, super drogimi sekwencjami (jak to było w „Transformerach 2”) i po zakończeniu seansu nie grozi nam ból głowy. Robert Downey Jr. doskonale zna się na swojej robocie i w tego typu filmach sprawdza się pierwszorzędnie. Cieszę się też, że rola Pepper przypadła właśnie Paltrow, dzięki czemu Ameryka sobie o niej przypomniała (później było jeszcze „Glee”, ale akurat występ w tym serialu nie jest czymś, z czego powinna być dumna:P), a Gwyneth, mimo wszystkich swoich ograniczeń, potrafi zagrać koncertowo (jak w „Dowodzie”), dlatego mam nadzieję, że główna rola żeńska w superprodukcji zaowocuje ciekawymi propozycjami.

Jako letnie kino „Iron man” nie ma do zaoferowania zbyt wiele, ma swoje wzloty i upadli – w obu przypadkach na przeciętną skalę. Da się to obejrzeć, ale czemu widzowie tak tłumnie pędzili na to do kina? Podejrzewam, że za tydzień nie będę o „Iron manie” pamiętał.

Moja ocena: 6-/10