Gry małżeńskie / Love, Wedding, Marriage (2011)

[DVD/INNE]

Po ten film sięgnąłem tylko i wyłącznie ze względu na Kellana Lutza, po którym to ochrzciłem swego psa, a który to po kampanii Calvina Kleina sam został ochrzczony Mana Lisą w bieliźnie. Film jest zupełnie nieśmieszny, nudnawy, do tego odwołuje się do stereotypów, w które chyba sami twórcy nie wierzą, bo przedstawiają je jakby z musu. „Gry weselne” mają  jeden plus: przedstawiają amerykańską obsesję ślubu/małżeństwa  i chociaż w swojej wymowie pozostają konserwatywne, to pokazują w ciekawy sposób, jak małżeństwo funkcjonuje w dzisiejszym społeczeństwie już jako marka-slogan, a nie wartość. Związek małżeński jest obsesją głównej bohaterki, której w głowie się nie mieści, że ludzie mogą być szczęśliwi poza świętą rodziną, a rozwód może być najlepszym wyjściem, ba, może przynieść  szczęście i pomóc zachować godność i resztę szacunku dla drugiej osoby.

Lutz i Moore

Kellan robi to, do czego go stworzono – wygląda mega seksowanie. Jest tez epizod polski w postaci Marty Żmudy-Trzebiatowskiej, która jest całkiem znośna, pomijając fakt iż gra kretynkę (i nieźle prezentuje się w bieliźnie). Mandy Moore jednak zdecydowanie wole podkładająca głos w bajkach (vide "Zaplątani"), niż udającą, że posiada talent aktorski

Moja ocena:  4/10

Immortals. Bogowie i herosi 3D / Immortals (2011)

[DVD/INNE]

W filmach Singha tradycją już chyba się stało, że podoba mi się zazwyczaj strona wizualna. Reszta jest mniej lub bardziej kulawa, jednak zarówno „Cela” jak i „Magia uczuć” broniły się różnymi elementami na tyle dobrze, że uważam je za obrazy przyzwoite. „Immortals” to film, którym reżyser wreszcie postanowił pójść na całość w jedną, sprecyzowaną stronę – wizualnie mogącego zachwycić tępego widowiska.

Podejrzewam, że niejedna para oczu podczas seansu odnalazła ziemie obiecana reżyser pozostał wierny swojemu wizualnemu credo,  ale nie stoi w miejscu i do elementów znanych dodaje też trochę nowych motywów, chwytów – szkoda tylko, ze tak bardzo zapatrzył się na „300”. Mnie jednak już znudziły się te podrasowane komputerowo kadry, zabawy kolorami, i inne bajery. Do tego przemoc jest tak cholernie sztuczna, że nie robi absolutnie najmniejszego wrażenia. Nie wykorzystano kategorii wiekowej R, a jedyna scena erotyczna w filmie wieje nudą. Do tego  dość denna fabuła, bardzo powierzchowne, bazujące na schematach portrety psychologiczne postaci. Jakby tego było mało, w finale roi się od scen głupich, a egoizm naszych bohaterów sprawia, że ja w sumie nie miałbym nic przeciwko, gdyby wszyscy zginęli. Przynajmniej nie byłoby szans na sequel.

Na plus zalioczyć można, że od czasu „300” na jedym ekranie superprodukcji nie paradowało tyle apetycznych torsów. Henry jest przepięknym facetem (o ile nie stroi głupich min) i nadaje się do blockbusterów. Potencjału siłowniowego Lutza, niestety, nie wykorzystano, no ale trzeba było coś zachować na cześć drugą:P

Moja ocena: 5/10

Saga "Zmierzch": Przed świtem. Część 1 / The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 1 (2011)

[DVD/INNE]

Mądrości szalonej Mormonki ciąg dalszy. O ile „Zaćmienie”, najgorsza części książkowej sagi okazała się najlepszym filmem serii, o tyle „Przed świtem” to najgorsza część, jaką do tej pory mogliśmy zobaczyć (chociaż pewnie część 2. rekord pobije?) .  Zastanawiające jest, że Condon, który potrafił zrobić świetne „Chicago”, czy ciekawych „Bogów i potworów”, teraz poniewiera się przy „Piratach” czy innych „Zmierzchach”.

Z najnowszej części dowiemy się między innymi, że z seksem powinno czekać się do ślubu (nawet jeśli oznacza to ślub w wieku lat 18. Zresztą sam znałem dziewczynę, która za mąż wyszła tylko po to „aby nie żyć w grzechu”), jak i to, że aborcja nawet jeśli zagraża życiu matki jest zła, bo zawsze drzemiący w brzuchu „potworek” może okazać się śliczną dziewczynka, którą przy odrobinie szczęścia wpoi sobie jakiś wilkołak-gej. Wszystko to ma tempo żółwia na kacu i efekty specjalne rodem z gry komputerowej sprzed 4-5 lat (na co wydano te 110 mln dolców? chyba na buty Belli).  

W dodatku z Lutza, który jest mega seksownym facetem, nadal robi się na dresa z osiedlowej siłowni, a jak słyszy się głos Ashley Greene, to ma się ochotę wsadzić jej w usta skarpetki. Nie wiem, czy Lautner jest gejem czy nie, ale jest tak cholernie miękki, że wszystkie sceny, gdzie udaje twardego czy groźnego są groteskowe. W dodatku tu wygląda na młodszego niż w części pierwszej. O dziwo, lekko zaskakuje Stewart, która radzi sobie nie najgorzej.

Co z tego, skoro łasi na kasę producenci podzielili film na dwie części. Gdyby zmieścić tu cała książkę, może dałoby radę nie usnąć. Tutaj sceny są przeciągane na silę tak, aby wyrobić czas na film kinowy, przez co spokojnie można uciąć sobie drzemkę na początku wesela, a i tak zdążymy obudzić się na wyjazd państwa młodych.    

„Przed świtem” to zbyt długa, nużąca reklama ładnych domów. Można by to dodać gratis do płatków śniadaniowych, ale po co z tym do kin?

Moja ocena: 2/10