Nothing is Private (Towelhead) (2007)

[DVD/INNE]

Wow! To się nazywa kino! Po „Czyste  krwi” Ball sporo stracił w moich oczach, ale znalazł się kapitalny sposób na rehabilitację. „Nothing is Private” to gęsta od niuansów opowieść o ludzkiej naturze, w której nic nie jest do końca białe lub czarne, a mnogość odcieni może przyprawić o zawrót głowy. Dawno nie widziałem filmu, w którym znalazło by się tak wielu tak doskonale przedstawionych bohaterów. Pod tym względem ten obraz to mistrzostwo świata. Sieć zależności między bohaterami sprawia, że praktycznie każdy wymyka się jednoznacznej ocenie. Jasira (bardzo dobra Summer Bishi) z jednej strony jest trochę życiowym popychadłem. Każdy się na niej wyżywa, jest idealnym kozłem ofiarnym, na którego w każdej chwili można zrzucić winę. Z drugiej jednak posiada potężna broń, jaka jest nieco przedwcześnie (w stosunku do rówieśników) obudzona świadomość własnej kobiecości, seksualności. Bardzo szybko dziewczyna przekracza granicę, kiedy mogliśmy patrzeć na nią tylko jak na ofiarę. Nie usprawiedliwia to oczywiście np. pana Vuoso, który również przekracza granicę tego, co akceptowalne. Ale czy na pewno posunąłby się w tym przypadku tak daleko, gdyby nie wyczuł swoistego przyzwolenia? Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do rodziców dziewczynki. Dla matki jest ona jedynie remedium na samotność, dla ojca z jednej strony powodem do dumy (to, co prawda, nie to samo co syn, no ale lepszy rydz niż nic), z drugiej przedmiotem do wyładowywania frustracji. Ale nawet ich nie oceniałbym do końca negatywnie. I w tym właśnie kryje się piękno tego filmu. Przypomina świetnie oszlifowany diament, który w zależności od rzucanego światła oddaje coraz to inne refleksy.

Do tego „Nothing is Private” to pouczający, ale nie natrętny, film o problemach dzisiejszej Ameryki, która tylko dzieciom w podstawówce może wydawać się oazą tolerancji. Ta wielka machina porusza się tylko „na słowo honoru”, a iskier, które towarzyszą tarciu elementów nikt nie zdoła policzyć.

Nie do końca rozumiem biadolenie ludzi w stylu „To nie jest drugie American Beauty” czy „Szkoda, że Mandes nie reżyserował”. Gówno prawda. Ball poradził sobie zaskakująco dobrze jak na debiut reżyserski. Odpowiednio balansuje postacie, doskonale wie, jak nawet przy minimum czasu, jaki mają na ekranie, wycisnąć z nich jak najwięcej. Poza tym nie rozumiem po co patrzeć przez pryzmat tamtego filmu na następne dzieła jego twórców, zwłaszcza, że są tak bardzo różne?      

Dla mnie „Nothing is Private’ do soczyste, pełne odcieni i niejednoznaczności kino. Znakomite pod względem socjologicznym i psychologicznym, w którym przypinanie etykiet bohaterom z góry skazane jest na niepowodzenie. Plus jak na mój gust naprawdę dobre zakończenie. 

Moja ocena: 9-/10  

Czysta krew / True Blood / Seria 1 (2008)

[Serial]

Kolejny wielki serialowy zawód. Nie tak wielki, jak w przypadku „Glee”, ale i tak masakry ciąg dalszy. naprawdę nie wiem kto i jakimi siłami odzyska dla wampirów mainstreamowy szacunek, pewne jest jednak, że po wyczynach szalonej Mormonki i Balla osoba ta stanie przed wielkim wyzwaniem.

Kiedy przyjrzeć się „Zmierzchowi” i „Czystej krwi” już na pierwszy rzut oka można odnaleźć wiele podobieństw. Oba wiekopomne dzieła opowiadają o miłości nieśmiertelnego wampira do śmiertelnej kretynki, która – o GaGo -  ma także innych adoratorów. Edward nie mógł czytać myśli Belli, Suki zaś nie potrafi słyszeć myśli Billa. Obie nadobne damy, przez konszachty z wampirami, znajdują się w samym centrum niebezpiecznych zdarzeń. Obaj panowie natomiast są zdecydowanie bardziej wrażliwi od przeciętnego przedstawiciela swego gatunku, obaj są bardziej szlachetni, obaj nie piją ludzkiej krwi. W sumie jedyna różnica to fakt, że szalona Mormonka w swoich arcydziełach wyznawała seks po ślubie, natomiast (różni) bohaterowie „Czystej” rżną się w prawie każdym odcinku, tak, że niekiedy scen seksu pławią się w uroczej stylistyce softporno.

Fabularnie „Czysta krew” jest równie miałka, co statystyczny bezmózgi amerykański serial z kablówki. największą jednak wadą jest brak klimatu. Kiedy każdy odcinek poprzedza jedna z najlepszych amerykańskich serialowych czołówek dekady (może nawet najlepsza), a po niej otrzymujemy wenezuelską telenowelę w krwawym sosie, to człowiek ma ochotę potrząsnąć Ballem, dać mu kopa w tyłek i wysłać do pisania scenariuszy na miarę tych, które przyniosły mu największy rozgłos.

Natomiast największym plusem serialu jest to, że Ball pod przykrywką walki wampirów o tolerancję i akceptację podaje nam alegoryczny obraz podobnej walki prowadzonej przez środowisko LGBT (znakomity napis "God Hates Fangs").

Dodam jeszcze tylko, ż "Czysta” obrzydziła mi niesamowicie Annę Paquin. Po „Fortepianie” miałem do niej lekki sentyment. Jej grę w „X Menach” jakoś przeżyłem, ale to, co wyczynia w tym serialu to koszmar. Nie mam pojęcia, jak za tak słabą grę, polegającą na robieniu na przemian miny zaskoczonej i miny rozłoszczonej, dostała Złotego Globa. Może nagrodzona ją za to, że się rozebrała (ale gdzie w takim wypadku Globy dla połowy ekipy?).

Zabieram się za drugą serię, trochę w brew sobie, ale zanim nadejdzie 8 seria „Gotowych” czymś trzeba zająć czas. Jeśli ktoś lubi durne, ale za to ociekające seksem i erotyką, fabuły, tępe kły i intrygi rodem z powieści dla dziewic oazowych, to pokocha „Czystą”. reszta niech zrobi krok do tyłu.

Moje ocena serii pierwszej: 5/10