Pina (2011)

[DVD/INNE]

„Pina” to świeży powiew w koszyku z filmami dokumentalnymi, jakie w tym roku widziałem. Reżyser zamiast katować nas opowieściami o życiu choreografki lub serwować nudnej wycieczki od narodzić do śmierci pozwolił, aby to sztuka, którą tworzyła Bausch stała się głównym bohaterem filmu, wystawiając jednocześnie świadectwo samej Pinie.

Owszem, posunięcie to dość ryzykowne. Taniec rządzi się swoimi prawami  i komuś, kto miał z nim epizodyczny kontakt (np. oglądając wiekopomne widowiska taneczne serwowane przez nasze rodzime stacje telewizyjne) film ten może wydać się nawet nie tyle nudny, co chaotyczny i pretensjonalny (no dobra i do tego nudny). Dlatego nie uważam, żeby był to film dla wszystkich i aby każdy musiał go zobaczyć tylko dlatego, iż był nominowany do jakichś tam nagród. Dla osób wrażliwych na taniec, czy w ogóle ruch bądź tez osobników w ogóle mających smykałkę do interpretacji wszelakich film ten zarówno zmysłowych jak i intelektualnych wrażeń dostarczy pierwszorzędnych. Magia pryska trochę, kiedy tancerze próbują sklecić kilka zdań, mają bowiem tendencję do monologów w stylu pana Coelho

.

„Pnia” może i jest sprytnym szarlataństwem jak sądzą niektórzy, może zaś wybitnym dokumentem na który czekaliśmy lata (jak powiedzą inni). Może jeśli obejrzę ten film ponownie, moje zdanie o nim się zmieni. A może w tym wypadku pierwsze wrażenie okaże się być tym, któremu warto zawierzyć. 

Moja ocena: 9/10

Mój tydzień z Marilyn / My week with Marilyn (2011)

[DVD/INNE]

Nie jestem wielkim fanem tego typu filmów, a po kiepskiej „Żelaznej damie” nie miałem zbyt wielkich oczekiwań wobec tego filmu. I dobrze się stało, bowiem dzięki temu „Mój tydzień z Marilyn” okazał się być naprawdę dobrym kawałkiem kina.  Dobrym posunięciem było ukształtowanie akcji w ten sposób, że główna gwiazda, osoba o której wszyscy mówią, pojawia się dopiero od pewnego momentu. Nieźle zbudowane zostało napięcie w oczekiwaniu na „największą aktorkę świata”, dzięki czemu widz nie jest nią zmęczony i zarazem nie może doczekać się, kiedy ikona kina wreszcie zawita na ekranie. Bardzo fajnie, że scenarzysta nie próbował uporać się z całym życiem Marilyn w pośpiechu opowiadając jej historię od narodzin do śmierci, drobny wycinek czasu wystarczył, aby nakreślić jak skomplikowana osobą była Monroe, i jak łatwo zbanalizować jej postać. Co ważne, w tym filmie określają ja nie tyle jej akcje, ona sama, co ludzie, którymi się otacza, którzy się przy niej znajdują. To z ich ust, przelotnych komentarzy najlepiej poznajemy kobietę, która podbijała świat kina w czasach, kiedy jej własne życie było konstrukcją kruchą i bardzo podatna na zniszczenia.

Postać Marilyn jest tym bardziej interesująca, że została kapitalnie zagrana przez Williams. To zdecydowanie najlepsza rola w jej karierze i bardzo możliwe, że w najbliższych latach ta aktorka będzie jedną z głównych rozdających kart w Hollywood. Znakomity jest też Branagh, niektórzy mogą narzekać na teatralność jego gry, ale moim zdaniem swoją postać oddał znakomicie. Dench i jak zwykle super seksowny Cooper sprawiają, że dla obsady nie raz jeszcze tan film  obejrzę. Ale nie tylko dla niej, również dla naprawdę dobrego scenariusza, który potrafił mi w wiarygodny sposób sprzedać historię Monroe.

Moja ocena: 7/10  

Ballada o Jacku i Rose / The Ballad of Jack and Rose (2005)

[DVD/INNE]

Świetny film o tym, jak troska, próba chronienia tego co cenne może stać się obsesją, która zamiast pomaga krzywdzi. Jak również o tym, że każda utopia skazana jest na klęskę, niezależnie od chęci uczestników i rozmiaru przedsięwzięcia.

Jack został kiedyś mocno skrzywdzony, przez co jego ideały , zabarwione goryczą, stały się niebezpieczne. Ich ofiarą padł nie tylko on sam, ale przede wszystkim jego córka Rose. Niezwykła więź, jaka połączyła ją z ojcem zablokowała jej szanse rozwoju, ba, nawet normalnego funkcjonowania bez jego obecności. Więź ta nie przewiduje odstępstwa od zasady wyłączności, zarówno ze strony Jacka, jak i Rose. Tylko najbardziej drastyczne rozwiązanie może dokonać przebiegunowania w ich życiach; tylko po czymś ostatecznym zaistnieć może szansa, aby otworzyć się na świat przez którym uciec się nie da.

Ostatnio mam spore szczęście, bo oglądam kino może nie wybitne, ale pozostawiające po sobie dobre wrażenie i wiele pytań. „Private Romeo”, „Dare”, „The Ballad of Jack and Rose” to filmy, które zostaną ze mną na długi czas. We wszystkich przypadkach głównie dzięki świetnym kreacjom aktorskim (tutaj  Day-Lewisa, Kenner i  ślicznej Belle) i ciekawej, wielowymiarowej historii. Polecam szczególnie osobom, które interesują się nieszablonowym relacjom rodzinnym. Ta delikatna, ale jednocześnie bardzo świadoma opowieść to póki co TOP 30 najlepszych filmów, jakie w tym roku widziałem. 

Moja ocena: 7/10    

Dare (2009)

[DVD/INNE]

Lubię filmy, w których bohaterowie wraz z rozwojem akcji zaprzeczają swoim początkowym prezentacjom. Lubię bohaterów, których nie trzymają się etykiety, a każda kolejna zaprezentowana warstwa wzbogaca ich charakterystykę, dzięki czemu nawet jeśli ich nie lubię, to nie mogę powiedzieć, że mnie nie ciekawią.

„Dare” jest filmem rozwijającym krótkometrażówkę o tym samym tytule z 2005 roku. Nie zrobiła ona na mnie wielkiego wrażenia, natomiast wersja kinowa mimo wielu niedociągnięć (np. w montażu, który zwłaszcza pod koniec szwankuje) spodobała mi się bardzo. Dałem porwać się historii trójki bohaterów, z których żadne nie jest tym, kim na początku wydaje się być. Czy jest to szara myszka Alexa, czy niegroźny Ben czy cwaniakowaty Johnny. Każda z tych postaci jest niezwykłym kłębowiskiem uczuć, asekuranctwa, pragnień i tęsknot, które na co dzień skrzętnie ukrywa, bojąc się podjąć wyzwania. Konfrontacja pomiędzy tym kim chcieliby (mogą?) być, a kim są jest nieunikniona. Ta trójka miała szansę stworzyć coś unikatowego, awangardowego, jednak może ta szansa przyszła za wcześnie, a może egoizm bohaterów był zbyt wielki, aby ta potencja miała szanse się rozwinąć. Bo trzeba przyznać, że zachłanność bohaterów w realizacji własnych pragnień wręcz odrzuca. Co dziwne, to właśnie Johnny wydaje się być najbardziej szczerą osoba, najciekawszym z bohaterów. Pod płaszczem bogatego luzaka mającego fajnych znajomych kryje się zdewastowany emocjonalnie młody mężczyzna, który rozpaczliwie potrzebuje bliskości. Jest zagubiony, ale w swojej próbie poszukiwania szczęścia najbardziej autentyczny, i chyba jego egoizm najłatwiej jest mi usprawiedliwić.

Młodzi aktorzy zagrali naprawdę nieźle, zwłaszcza Gilford, który jako Johnny jest i nienachlanie seksowny i prawdziwie cierpiący. Świetny jest też króciutki, ale magnetyczny występ Cumminga.

„Dare” warsztatowo pozostawia sporo do życzenia . Ale sama historia i bohaterowie są na tyle ciekawi, że absolutnie polecam ten film. Ciekawe swoją drogą, czy kiedyś zobaczę udaną realizację takiego modelu „rodziny” (to słowo akurat średnio mi tu pasuje), gdzie podobna historia będzie miała pozytywne zakończenie.

Moja ocena: 7/10    

Victor, Victoria (1982)

Bardzo zabawny film o tolerancji, przyjaźni, miłości przedstawionych zarówno poza sztywnymi ramami, jak również w nich, pokazujący jak bardzo przywiązani jesteśmy do etykiet i ściśle określonego postrzegania pewnych rzeczy, że kiedy zjawisko wymyka się pojęciu może to doprowadzić nasz światopogląd do ruiny, ale w zamian możemy zyskać coś najcenniejszego - miłość. 

„Victor Victoria” to wdzięczę, dwugodzinne przedstawienie na którym nie sposób dobrze się nie bawić. Zwłaszcza, że aktorzy i reżyser postarali się, aby działo się sporo i cała farsa, mimo iż wiedzie ku oczywistemu zakończeniu, nie nudzi. Lekcja o tolerancji, miłości, która nie zna płci przechodzi przez gardło dość gładko. Od polowy film jednak troszkę się rozłazi, pewne rzeczy niepotrzebnie są akcentowane po kilka razy. Koniec końców to jednak heteroseksualne uczucia, jakkolwiek troszkę nietypowe, i tak wiedzie prym, natomiast historia Toddy’ego robi od pewnego momentu tylko za tło.

Perełką filmu jest Lesley  Ann Warren. Rola co prawda popisowa, ale I tak wniosła ona do filmu mnóstwo życia, Julie Andrews ma wiele talentów, ale z pewnością nie jest wulkanem energii, a ten film potrzebował takiego zastrzyku. Ogólnie film sympatyczny, ale zdecydowanie wolę „Grę pozorów”.

Moja ocena: 7/10        

Private Romeo (2011)

[DVD/INNE]

Szekspir to jeden z najbardziej skrzywdzonych pisarzy. Już dawno przestano go czytać, chociaż wciąż sięga się po jego książki. Jednak nawet mając przed oczyma tekst, czytelnicy zamiast go zgłębiać i interpretować zaspokajają się istniejącymi arcyinterpretacjami, które funkcjonują w naszej kulturze, sam tekst Szekspira zostaje zaś martwy. 

Dlatego takie filmy jak „Private Romeo” to świeże powiewy, które nieco ruszają te duszne powietrze. Brown zrobił bardzo prosty, ale robiący wrażenie film, co udowadnia po raz kolejny, że dobry pomysł obroni się nawet bez milionowych budżetów. Świetnym pomysłem było wymieszanie angielszczyzny z czasów autora „Romea i Julii” ze współczesnym językiem. Co więcej, nie czuć zbytnio ani sztuczności takiego zabiegu, ani dialogi nie przygniatają filmu. Aktorzy z zadziwiająca lekkością odnaleźli się w swoich rolach. „Private Romeo” to również film bardzo dobrze zagrany. Para głównych bohaterów została świetnie dobrana (te spojrzenia, ta chemia), ale i pozostali aktorzy sprostali zadaniu.

Dzięki Brownowi i jego ekipie tragedia Szekspira po raz pierwszy od dłuższego czasu nabrała barw na wielkim ekranie. Potrafiła zaciekawić, wciągnąć, wzruszyć. Opowieść o zakazanej miłości stała się czymś więcej niż kolejną nudną lekcją o wielkim autorze. Jeśli mam być szczery, to jedno z najmilszych zaskoczeń, jakie w tym roku zobaczyłem i wielkie dzięki Marcinowi, że o tym filmie napisał.     

Moja ocena: 7/10

Celluloidowy schowek / The Celluloid Closet (1995)

[DVD/INNE]

Bardzo ważny dokument starający się pokazać, w jaki sposób pokazywano homoseksualistów w filmach na przestrzeni lat. Zarówno w czasach, kiedy czułość między osobami tej samej płci na ekranie można było pokazać wprost („Skrzydła”), bo nie kojarzono jej jeszcze z homoseksualizmem, gdyż temat ten w przestrzeni publicznej zwyczajnie się nie pojawiał, przez czasy, kiedy cenzura wielkimi nożycami ciachała ile chciała, często niszcząc film (co prawie zdarzyło się z „Kotką na gorącym, blaszanym dachu”), do czasów kiedy homoseksualizm odczarowywany był powoli z pejoratywnego postrzegania przez pryzmat zbrodni (która musi zostać ukarana).

Nawet na najbardziej zajadłą cenzurę były sposoby (zwłaszcza, że często zajmowali się tym rzemiosłem ludzie, delikatnie mówiąc, mało bystrzy). Kino wykształciło specjalny język gestów, własną leksykę, aby mówić o tym, co miało być przemilczane.  Mimo że nagonka na „zboczenia” była naprawdę silna, dołączali do jej nawet ludzie kina (czasem nawet ci, którzy homoseksualistów portretowali), tematu nie dało się wyplenić, co zresztą zostało pokazane na wielu przykładach.

Pod względem materiałowym jest to film przebogaty. Jest to zarówno zaletą, jak i wadą, bowiem o wielu ważnych pozycjach w ogóle się nie wspomina, inne zaś tylko migają na ekranie, przez co trudno uznać temat nie tylko za wyczerpany, ale nawet godziwie zaprezentowany. Dokument ten należy traktować bardziej jako zarys, punkt wyjścia do dalszych badań. Freidman i Epstein niestrudzenie wałkują temat homoerotyzmu i chwała im za to. Bo mimo że raz robią to lepiej, raz  gorzej, to jednak zawsze swoimi filmami otwierają furtkę do ważnych dyskusji.    

Moja ocena: 7/10

PS. oglądając "Buntownika bez powodu" zastanawiałem się, czy Platon nie podkochuje się w Jimie, ale powiedziałem sobie, że chyba przesadzam. Kilka dni później przeczytałem, że jakoby sam Dean polecił Mineo, aby zagrał tak, jakby jego bohater był zakochany w Jimie. Ten film też zgadza się z moim pierwszym spostrzeżeniem. Chyba muszę bardziej ufać swoim instynktom interpretacyjnym:)